6 Het Doolhof

Belemmeringen, ontwrichting, onzekerheid, risico’s nemen, loslaten en in het heden leven.

De Pelgrim draagt nog steeds zijn rugzak, maar die is nu kleiner. Hij weet hoe ver hij is gekomen door van het pad af te dwalen, door verdwaald te raken, te vallen terwijl hij verward, gedesoriënteerd en opgewekt is. Tijdens zijn reis is hij gezegend met gouden en zilveren sterren in het donker, maar verderop verandert het landschap. Hij begint net uit elkaar te vallen, de oude manieren los te laten.

Magie wacht hem op in het doolhof. De Pelgrim staat aan de rand van het labyrint. Het keuzemoment is aangebroken terwijl de gids uit het zicht verdwijnt. Wie roept er vanuit het doolhof? Wie bevindt zich in het midden? Een demon of heilige? Minotaurus, monster of een bron van liefde en het leven? Je oude zelf of de nieuwe?

Paniek borrelt in je op, want als je niet waar je heen gaat, welke kant kies je dan? Zonder een teken ben je voorgoed verdwaald. Bliksem slaat in en verlicht de duisternis voor een tel. Gevaarlijk, maar een revelatie.

Het mysterie heeft een eeuwenoud patroon: je moet sterven om opnieuw geboren te worden, je verleden loslaten om de toekomst te creëren. De Pelgrim betreedt het doolhof. Hij vertrouwt het onbekende en weet dat hij zich pas kan focussen op de buitenwereld als hij zijn ware zelf vanbinnen heeft gevonden.

Raad

Maak geen plannen meer, kies geen pad, doe niets anders behalve in het heden te leven. Geef jezelf over. Laat alle plannen los en ook de gedachten aan de toekomst. Leg de kaart neer en maak jezelf los van de veiligheid van je bewuste geest. Je wordt verder uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet op een dieper niveau. Je kunt het proces niet versnellen, je moet het gewoon laten gebeuren. Heb vertrouwen dat iets anders, iets heiligs, je begeleidt naar waar je moet zijn en van je maakt wie je moet zijn. Leef in het heden. Dat is waar de magie plaatsvindt.