ARADIA EN DE KONING

Aradia werd geboren uit een relatie tussen Diana, de Maangodin of Zij Die Er Altijd Is Geweest, en Lucifer, de Brenger van Licht, en kwam op aarde als een meisje.

Aradia legde duizenden kilometers af in dienst van Diana. Tijdens bijeenkomsten in bossen en op velden, niet in kerken of tempels, leerde ze vrouwen – jonge vrouwen, weduwen, en vrouwen met hun families, wat haar moeder en de natuur haar hadden geleerd. Aradia danste met vrouwen, hield van hen en heelde ze. En toen ze voelde dat haar werk op aarde spoedig zou zijn afgelopen, hoopte ze dat de kennis die ze had gedeeld ook zonder haar zou blijven bestaan. Aradia geloofde dat de vrouwen die ze had onderwezen haar leer zouden overdragen met hun verhalen, door hun daden en door middel van hun bloed en wil. Ze vertrouwde erop dat op deze manier al haar leringen zouden overleven, ondanks de ommekeer van de tijden.

Maar op een nacht, voordat haar werk op aarde was voltooid, waren Aradia en een groep van vrouwen van de nacht aan het zingen en dansen in het bos onder het heldere maanlicht, toen er een vrouw voorbijkwam die Aradia nog nooit had gezien. Toen de vrouw al die vrouwen zag, schreeuwde ze verontwaardigd over wat ze zag, ze dacht dat het heksen waren die voor de duivel dansten. Ze riep dat ze de soldaten zou roepen, en dat Aradia en al de andere vrouwen in hechtenis zouden worden genomen. Terwijl sommige vrouwen van de nacht bang waren, wetend dat een dergelijke gebeurtenis hun familie te schande zou maken – en ze ook fysiek een groot risico liepen – waren anderen uitdagend, blij dat hun geloof uiteindelijk zou worden onthuld en dat iedereen het kon zien. Maar Aradia begreep dat er een groter gevaar was. Ze wist dat ze deze vrouwen moest beschermen omdat ze de bewakers moesten zijn van haar boodschap. Als zij en hun kennis verloren gingen, dan zou haar hele levenswerk met hen verloren gaan.

Ze nam dus alle schuld op zich en zei tegen de boze vrouw dat zij de verzamelde vrouwen had betoverd en dat hun gedrag van die nacht niet hun fout was. Zo kon Aradia de vreemdelinge overtuigen om alleen haar te arresteren. Voordat Aradia de vrouwen van de nacht naar huis stuurde, liet ze hen beloven dat ze alles geheim zouden houden en dat wat er ook gebeurde, ze zouden verdedigen wat ze hen had geleerd en het alleen aan hun familie zouden doorgeven, of aan degenen die ze goed kenden, en van wie ze wisten dat deze hen niet zouden verraden.

Spoedig kwamen de soldaten om Aradia mee te nemen. Toen ze haar wegleidden over het uitgestrekte land van de vreemde vrouw, ontdekte Aradia dat dit het land was van de koning en dat de vrouw de zuster van de koning was. De vrouw, die dus een prinses was, had ervoor gezorgd dat Aradia werd opgesloten in een hoge, stenen toren. Aradia was bang, want ze had de verschrikkingen gezien die sommige vrouwen elkaar aandeden. Met alleen het maanlicht als gezelschap huilde ze om haar moeder – en ging toen bidden. Terwijl het zilveren maanlicht haar mooie gestalte bescheen bezong Aradia Diana. Haar stem was zo zuiver, dat een nachtegaal met haar mee zong. Ze wiegde gracieus heen en weer op het ritme van de woorden – en toen ze zich ten slotte sterker en minder kwetsbaar voelde, was ze er zeker van dat alles ten goede zou keren.

Zij wist niet dat de koning zelf naar haar toe zou komen om de trotse heks te zien die zijn zuster in het bos had ontdekt. Hij was zowel nieuwsgierig als boos. Hij had van heksen gehoord, maar er nog nooit een gezien – en verwachtte iemand te ontdekken die er verschrikkelijk uitzag. Hij had het helemaal verkeerd. Hij stond stil toen hij Aradia zag en hoorde, en knielde stilletjes neer toen hij zag hoe ze tot Diana bad. Hij zag eerst haar angsten en tranen en toen haar schoonheid en dankbaarheid. Ten slotte hoorde de koning het goede en het zuivere van de liederen. ‘Wat voor kwaad kon hierin schuilen?’, vroeg hij zich af. Hoe kon dit het werk zijn van een duivel?

Gedurende drie nachten (avonden) keek de koning in het geheim naar Aradia – en ontdekte dat hij door haar werd betoverd. De derde nacht stelde hij zichzelf voor en verklaarde haar zijn liefde. Aradia die verrast was toen ze ontdekte dat er naar haar was gekeken, was zelfs nog verbaasder toen ze besefte dat ze zich ook met hem verbonden voelde. Hoe bestond het? Een koning, en nog wel een christelijke koning, en zij de dochter van een godin die een heel andere weg bewandelde?

De jonge koning gaf Aradia haar vrijheid terug en vroeg haar toen zijn vrouw te worden, zijn koningin. Terwijl ze voelde dat ze van deze man hield, was ze ook bezorgd dat een dergelijk huwelijk haar ook zou beperken en dat ze eerder de koning zou moeten gehoorzamen dan haar moeder Diana.

Aradia was onzeker over wat ze moest doen en ze keerde terug naar het bos, waar ze zich onder de reusachtige wortels van een oude boom verstopte. En terwijl ze daar nadacht over wat ze moest doen, had ze een visioen waarin ze getuige was van een ontmoeting tussen twee halve bomen. Aradia zag dit als de representatie van haar huwelijk met de koning en zag dat dit niet alleen trouw en liefde zou betekenen, maar dat het ook het oude en het nieuwe tot elkaar zou kunnen brengen. Haar huwelijk kon een manier zijn om meer gelijkheid te brengen tussen man en vrouw. Deze rangorde zou voor iedereen gelijk zijn en iedereen ten goede komen. Haar huwelijk zou een verlichting kunnen betekenen voor alle gemeenschappen die zuchtten onder de last van armoede en overheersing.

Na haar terugkeer uit de diepe aarde sprak Aradia vol overtuiging tot haar minnaar, en vertelde hem over haar visie en van wat zij zou kunnen betekenen voor de mensen van zijn rijk. De koning zag de wijsheid in van wat Aradia hem vertelde. Als zij zijn koningin wilde worden zou hij proberen het evenwicht in zijn rijk te creëren waarover zij sprak, een evenwicht dat het beste van twee werelden zou brengen.

Terwijl Aradia en de koning beiden heel blij waren met de belofte die hun voorgenomen huwelijk inhield, was de zuster van de koning dit helemaal niet. Ze zei dat de koning behekst was, en dat zijn verloving het werk van de duivel was. Aradia hoorde van de leugens van de prinses – en ze hoorde ook dat de prinses een zoon had van wie ze veel hield en die dood zou gaan vanwege een ziekte. Ondanks de wreedheid die ze van de prinses had ondervonden, genas ze de jonge prins – terwijl het dokters en priesters niet lukte. De prinses die nu heel dankbaar was, omarmde Aradia en ze werden als zusjes.

Er werd gezegd dat Aradia vasthield aan de oude gewoontes, terwijl de koning de nieuwe tradities in ere hield. Hun koninkrijk, het rijkste in Italië, was dus het meest in balans.

 

     

 

E-mail

  • De tuinen
  • Bruna
  • Standaard
  • De Wijze Kater
  • Donner
  • Bol

OVER ONS

De reis door je eigen geest is het meest uitdagende en ook meest waardevolle avontuur dat je aan kunt gaan. Maar, je kunt natuurlijk niet op reis gaan zonder de juiste bagage. De producten van het Koppenhol zijn ontworpen om door je innerlijke landschap te navigeren, en je kwaliteiten te ontdekken en te vieren. We hopen dat je producten vindt die je raken, uitdagen en je ziel voeden. 

NIEUWSBRIEF

Schrijf je in voor onze wekelijkse nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de nieuwste collecties, sales, winacties en nieuws.

CONTACT

Koppenhol Uitgeverij
Rozenstraat 3a
1214 BP Hilversum

T. 0031 (0)35 6233373
E. info@koppenholuitgeverij.nl